پای تخته سیاه  سرخ  و سفیدم استاد

به درازی خطكش حماقتم ببخش

كه كفر همه دنیا را خریده ام

                         به دنیای كفریم

چنگی بزن

چنگی بزن پیرمرد

آفتاب روی تكه ی فاسدم زوم كرده

لنگش به این حرفها كوتاه نمی شود

كه از شهر شمعدانی های مرده پرستم

 به زنده های شما

                    اعتمادم آفت زده

متر سكیم از چند سالگی سر زد ؟

كه به لبهای گنجشك نر عادتش شد

                      شبی كه مزرعه را باد

ازمن برد

چنگی بزن پیرمرد

       

صدای خط ترمز عقربه ها

هوای پنجره ام را گرفته

از نفس های گلهای ملافه ام

شب را به خواب پیچیده ام

    زنی که تکه پرت شده ی من است

       چشمهایش را پشت دیوار زمین

                        جا گذاشته و

به در آسمان لگد می زند

اعتراف می کنم

من از ملودی جنون آمیز ضربه هایش می ترسم

کمی عقب تر از ترسم

پهن شده ام روی زمین

خشک تر از بادبانی که به پنجره وصل است .

و خیس تر از پیراهن سیاه خیابان

                   کجای خودم پرتی ؟

عکس بودنم روزهاست

 که  جرم شب  گرفته

نوشته شده توسط امذررحمتی در  جمعه 8 مهر 1384 و ساعت 12:09 ب.ظ
ویرایش شده در - و ساعت -

       

پایم از مرز زمین و هوا

کیلو مترها سرگیجه راه جا گذاشته ام

بالای سرم

سر٬م دریا وصل کردندو

رگ های رودخانه ایم لکه دارترین دریا زده ها شدند

سبزترین نقطه ی سرزمینم

پشت پنجره ایست

که پیراهن بهشتیش بوی جهنم تازه می دهد

به حاشیه ی شهر ملافه ام میپیچم

تا لرزم از بید مجنون بیفتد روی گذشته ها گذشته

سر بخورم تا بی خیال همه چیز

تا مرز چشمهای بسته ای که دیگر پشت دیوار مدرسه

دنبال بزرگیش نمی گردد

نوشته شده توسط امذررحمتی در  جمعه 8 مهر 1384 و ساعت 11:09 ق.ظ
ویرایش شده در - و ساعت -

       

پشت به ارقام ثروتم صفریم که خواندنی نیست